Na dwie rany na głowie założono 14 szwów

Czy można wejść w nocy do cudzego mieszkania dotkliwie bijąc niewinnego człowieka? Czy można okładać pięściami w pałką kogoś, kto okazał się lepszy w sportowej walce?
- Oni po prostu chcieli zabić, nie pobić. Gdybym był nieco słabszy fizycznie pewnie już by mnie nie było na tym świecie – mówi pan Dariusz. 49-letni mieszkaniec Garwolina nie tak wyobrażał sobie zakończenie obchodów Dni Garwolina.
Wśród wielu imprez tegorocznego świętowania na Zarzeczu jedna odbyła się po raz pierwszy. Do zawodów w siłowaniu na rękę stanęło kilkudziesięciu mężczyzn. Swoich sił postanowił spróbować także pan Dariusz. Los skojarzył go w pierwszej rundzie z Piotrem. Obaj mężczyźni w podobnym wieku znali się już wcześniej. W pojedynku na wytrzymałość bicepsu lepszy okazał się pan Dariusz.
- Po walce zmierzył mnie dokładnie wzrokiem – opowiada pan Dariusz. Mężczyzna ostatecznie zajął trzecie miejsce w turnieju. Cieszył się z otrzymanych upominków. Niedługo po sportowych emocjach rozpoczął się koncert zespołu T-Love. – Podczas jego trwania podbiegał do mnie Piotr z wystawionymi pięściami. Za drugim razem odepchnąłem go w obronie. On upadł – relacjonuje.
Chwilę później pojawił się kolega Piotra. Z piwem w ręku odgrażał się, że pan Dariusz pożałuje swojego zachowania.

Po godz. 22 pan Dariusz z żoną postanowili wracać do domu. – Kiedy byliśmy niedaleko naszego bloku mąż stwierdził, że przed klatką stoi ten sam kolega Piotra, co na Zarzeczu. Pomyślałam, że to niemożliwe – mówi pani Barbara. Po chwili okazało się, że pan Dariusz miał rację. Kiedy kompan sportowego przeciwnika zobaczył wracające małżeństwo krzyknął: „Tu jest”.
Momentalnie z klatki wypadło czterech rosłych mężczyzn, w tym Piotr. Pan Dariusz wiedział, że nie da rady piątce mężczyzn, zaczął więc uciekać w stronę pobliskiej szkoły. Po kilkudziesięciu metrach pana Dariusza dopadła szajka. – Zaczęli mnie okładać pięściami. Zaraz później dostałem uderzenie batonem (rodzaj pałki – przyp. red) z metalową końcówką w głowę. To mnie zamroczyło. Dalej okładając mnie pięściami Piotr kazał całować sobie buty – mówi pan Dariusz. Z ust napastników miały padać sformułowania o „zabiciu skur...”.
Całemu zajściu przyglądała się pani Barbara. W nerwach nie mogła dodzwonić się na policję. – Pobiegłam do domu po kluczyki od samochodu, żeby czym prędzej zawieść męża do szpitala – mówi. – Wtedy zobaczyłam wyważone drzwi u sąsiadów z naprzeciwka – dodaje.
Jak się okazało sprawcy, którzy przyszli „wymierzyć sprawiedliwość” nie do końca wiedzieli, gdzie szukać pana Dariusza. Pomylili mieszkania. Z impetem wyważyli drzwi do rodziny, która ze sprawą nie miała nic wspólnego. Ze snu wyrwali młode małżeństwo, okładając niewinnego mężczyznę. Obok niewyobrażalnemu aktowi bandytyzmu przyglądała się żona z miesięcznym dzieckiem na rękach. Sprawcy dopiero po kilku minutach zorientowali się, że bita osoba to nie ta, której szukają.
Pani Barbara z mocno krwawiącym mężem pojechała do szpitala. W międzyczasie zadzwoniła po syna, aby ten przyjechał do placówki przy ul. Lubelskiej. – Kiedy weszliśmy na izbę przyjęć nie mogłam uwierzyć. Czterej sprawcy (piąty odłączył się od grupy – przyp. red) czekali na udzielenie pomocy. Chcieli pewnie zrobić sobie obdukcję – przyznaje pani Barbara.

Więcej w ŻS 3 lipca.