Jestem dziewczyną do towarzystwa, nie dziwką - mówi na przywitanie. Zadbana, wysoka, czarne włosy, długie nogi. Zgrabna, ładna, młoda dziewczyna. Na oko - 23 lata. Nie wygląda na prostytutkę. Wręcz przeciwnie. Można powiedzieć, że to taka miła dziewczyna z sąsiedztwa.

Dobrze się uczy. Rodzice są z niej dumni. Jednak na życie, zarabia ciałem. Nie zawsze tak było. Dawniej ciężko jej było nazbierać na spodnie czy bluzkę. Teraz jest inaczej. Wybiera z najwyższej półki.
Pochodzi z małej miejscowości na wschód od Warszawy. W domu nigdy się nie przelewało. Postanowiła, że nie będzie tak żyć. Uczyła się, aby dobrze zdać maturę. Udało się. Dostała się na studia. Wyrwała się z domu, do dużego miasta.
- W tym roku bronię pracę magisterską i licencjacką. Jedną z administracji. Drugą z filologii angielskiej. Za rak czeka mnie obrona na rusycystyce. Oprócz tego, mam certyfikat z francuskiego, teraz robię hiszpański - mówi Monika.
Mówi, że lubi się uczyć, że to jej pasja. Języki obce przychodzą jej łatwo. Administrację zrobiła, bo tam dostała się na studia. Później, po kilku podróżach, wciągnął ją język angielski. Poszła na drugie studia. Po wakacjach w Moskwie, stwierdziła, że rosyjski może się jej przydać. Francuski zafundował jej jeden ze sponsorów.
- Poszłam, bo to zawsze jeden język więcej. A hiszpański? - W czerwcu wyjeżdżam do Hiszpanii. Stwierdziłam, że warto chociaż trochę liznąć język - mówi.

Więcej w "Życiu Siedleckim" z dnia 19 lutego

W 1967 roku namalowała swój pierwszy, prawdziwy obraz - Anioł Stróż, dziewczynka i wilki. Tak zaczęła się jej przygoda ze sztuką.
Z Irminą Borutą, artystką malarką, tegoroczną stypendystką prezydenta Siedlec.

Czy to prawda, że kiedy ktoś mówi o obrazie, to mówi o sobie?
Tak. Myślę, że rzeczywiście coś w tym jest.
Proszę w takim razie powiedzieć, który ze swoich obrazów lubi Pani najbardziej.
Chwileczkę. Zaraz go pani pokażę. To mój dom rodzinny w Żelechowie. Tu się wychowałam, tu namalowałam swój pierwszy, prawdziwy obraz.
Czyli…
Tata zajmował się oprawianiem w ramy różnych obrazków, ludzie przynosili je do nas i pewnego dnia zobaczyłam dziełko "Anioł Stróż, dziewczynka i wilki". Bardzo mi się podobał! Bardzo chciałam go mieć. A przecież wiadomo było, że tata musi go wkrótce oddać… Jedynym sposobem na "zatrzymanie" go dla siebie, było go namalować. I tak zrobiłam. To było w 1967 roku.
A potem?
A potem już były prawdziwe plenery malarskie, ciągłe doskonalenie warsztatu. Najbardziej pamiętam plener w Urlach, latem 1979 roku. Koleżanki dziwiły mi się, że zostawiłam malutkie dziecko i pojechałam malować… To nie było do końca tak, bo kursowałam wtedy od synka na plener, od-do, tam i z powrotem. A właśnie wtedy dotarło do mnie, że malarstwo plenerowe to mój żywioł, że najlepiej maluje mi się na powietrzu, z natury… W tego typu imprezach biorę udział do dziś, często są to plenery międzynarodowe.
Syn do dziś ma się dobrze?
Tak (śmiech)! Wszyscy moi bliscy wiedzą, że powiedzieć mi: nie maluj, to tak, jak powiedzieć do palacza: nie pal. Albo do alkoholika: nie pij.
Nie ma już Pani swojej galerii...
Pięć lat wszystko układało się świetnie. Miałam gdzie trzymać obrazy, miałam gdzie je malować. Przychodziła młodzież, dorośli, oglądali, rozmawialiśmy. W ogródku przed galerią siadaliśmy z przedszkolakami, malowaliśmy… No, ale już galerii nie ma. I bardzo mi brakuje kąta dla moich płócien i gości.
Pytała Pani w urzędzie miasta?
Tak, właśnie wtedy jedna z pań przypomniała mi o stypendium, że mogę się o nie starać. I udało się. Za te pieniądze namaluję cykl "Dwory na Mazowszu".

Więcej w "Życiu Siedleckim" z dnia 12 lutego